Oudejaarsavond. Een moment waarop alles even vertraagt. De dagen, de gedachten, het jaar. En terwijl buiten het vuurwerk er al lustig op losknalt, blik ik terug op 2025. Een jaar met meer licht dan ik misschien vooraf had durven hopen. Dit jaar begon ik met iets wat jarenlang ondenkbaar voelde: rijlessen. Stap voor stap, soms met knikkende knieën, maar ik deed het. En ik haalde ook nog eens mijn theorie-examen. Een overwinning die misschien klein lijkt, maar voor mij groots voelde. Net als het feit dat ik dit jaar vaker op stap ben geweest samen met F. Na jaren waarin angst alles bepaalde, voelde dat als ruimte terugwinnen. Vrijheid. Ademhalen.…
-
-
Vanmiddag zaten we eigenlijk perfect. Op de bank, lekker warm, Netflix aan, haakwerkje binnen handbereik… niks mis mee. En toch. Dat zonnetje dat zo uitnodigend naar binnen scheen, zorgde voor dat bekende kriebeltje. Dat “zullen we toch even…”-gevoel. Dus vroeg ik aan Banjertje of hij zin had om mee te gaan wandelen in het Driezumerbosk. Die vraag hoefde ik geen tweede keer te stellen. Hij sprong van de bank alsof hij al uren stond te wachten en wilde meteen weg. 🐾 Mijn hubby ook maar even gevraagd en voor we het wisten stonden we met mutsen, wanten en dikke sjaals klaar. Want ja, zonnig of niet: koud was het toch…
