De afgelopen paar weken heb ik even niet getekend. Gewoon… geen zin. En dat is ook oké. In plaats daarvan heb ik mijn haaknaald er weer eens bij gepakt — en dat voelde verrassend fijn 🧶 Ik dook Facebook op (altijd gevaarlijk 😉) en bam: daar was het patroon. Zo’n zomers vestje waarvan je meteen denkt: die wil ik!!! Ik ben echt gek op dit soort vestjes. Ideaal in de zomer, vooral tijdens het fietsen: net genoeg warmte, maar lekker luchtig. Het kwam extra goed uit dat ik nog wat garen had liggen dat eigenlijk voor andere projecten bedoeld was, maar uiteindelijk toch niet helemaal bleek te passen. Perfect excuus…
-
-
Na een dag hard werken plofte ik gisteravond neer met een beker warme thee. Twee hondjes tevreden naast me op de grond – heerlijk, die vloerverwarming, waardoor “op de grond zitten” ineens pure luxe wordt. Een beetje achteloos scrollend door mijn Facebook-tijdlijn, nietsvermoedend, tot mijn oog blijft hangen bij woorden als zonuitbarstingen, zonnewind en… Noorderlicht. “Nu naar buiten!” “Het is te zien!” Mijn hart sloeg meteen een slag over. Zonder nadenken greep ik mijn camera. Instellingen erin, naar buiten gekeken, geprobeerd, opnieuw geprobeerd… maar nee. Met de gewone camera kreeg ik het niet voor elkaar. Frustrerend, want je weet dat het er is, je ziet het met je ogen, maar…
-
Oudejaarsavond. Een moment waarop alles even vertraagt. De dagen, de gedachten, het jaar. En terwijl buiten het vuurwerk er al lustig op losknalt, blik ik terug op 2025. Een jaar met meer licht dan ik misschien vooraf had durven hopen. Dit jaar begon ik met iets wat jarenlang ondenkbaar voelde: rijlessen. Stap voor stap, soms met knikkende knieën, maar ik deed het. En ik haalde ook nog eens mijn theorie-examen. Een overwinning die misschien klein lijkt, maar voor mij groots voelde. Net als het feit dat ik dit jaar vaker op stap ben geweest samen met F. Na jaren waarin angst alles bepaalde, voelde dat als ruimte terugwinnen. Vrijheid. Ademhalen.…
-
Vanmiddag zaten we eigenlijk perfect. Op de bank, lekker warm, Netflix aan, haakwerkje binnen handbereik… niks mis mee. En toch. Dat zonnetje dat zo uitnodigend naar binnen scheen, zorgde voor dat bekende kriebeltje. Dat “zullen we toch even…”-gevoel. Dus vroeg ik aan Banjertje of hij zin had om mee te gaan wandelen in het Driezumerbosk. Die vraag hoefde ik geen tweede keer te stellen. Hij sprong van de bank alsof hij al uren stond te wachten en wilde meteen weg. 🐾 Mijn hubby ook maar even gevraagd en voor we het wisten stonden we met mutsen, wanten en dikke sjaals klaar. Want ja, zonnig of niet: koud was het toch…
-
De laatste tijd lijkt mijn Facebook-tijdlijn een soort digitale rouwkamer te zijn geworden. Niet omdat mijn vriendenkring ineens massaal richting de hemelpoort wandelt, maar omdat ik — onschuldig en uit nieuwsgierigheid — één berichtje aanklikte van een fotograaf die een gezin vastlegde in de laatste levensfase. En toen gebeurde het onvermijdelijke: Facebook dacht dat ik daar meer van wilde zien. Sindsdien word ik overspoeld. Foto’s van gezinnen die hun laatste momenten koesteren. Wensambulances die iemand nog één keer naar zee brengen. Koppels die elkaar vasthouden omdat het zo ongeveer de laatste keer is dat het nog kan. Zonen die afscheid nemen van hun moeder in de hospice… Begrijp me niet…
-
Zondagmiddag zijn we er toch nog maar even op uitgetrokken, zonnetje scheen zo vriendelijk. Maar dat was wel wat schijn want het was echt waterkoud. Ondanks dat toch nog een flink stuk gewandeld en van alles gezien. Een lekkere mok thee bij schoonma ging er daarna wel in. Het was zondag precies 14 jaar geleden dat mijn schoonvader kwam te overlijden dus we hebben even iets gebracht en een bakje thee/koffie gedaan.
-
Zondagmiddag, het zonnetje schijnt. Wat doe je dan? Precies! Camera in de auto, jas aan en lekker even weg met zijn tweetjes. (Dat blijft bijzonder — maar dat terzijde 😉). Deze keer kozen we voor Beetsterzwaag, met de stille hoop om wat eekhoorntjes te spotten. Nou, dat viel een beetje tegen: geen eekhoorntje te bekennen! Maar wat was het Wallebos prachtig. Zacht licht door de bomen, een tapijt van gevallen bladeren en overal het vrolijke geluid van vogeltjes. We hebben genoten van de rust, het frisse bos en vooral van de spechten. Ze lieten zich niet alleen horen, maar ook zien! Overal hoorden we dat herkenbare getik door de bomen…
-
Vanavond stond de supermaan op het programma — zo’n moment waar ik echt van kan genieten. Camera klaaren Banjer die nieuwsgierig naast me staat te kijken wat ik nu weer aan het doen ben. Maar eerlijk is eerlijk: deze supermaan… viel mij een béétje tegen. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog. De maan leek niet zo groot en helder als ik had gehoopt. Toch kon ik het natuurlijk niet laten om een paar foto’s te maken. Want hoe vaak krijg je nou zo’n kans, zelfs al is het niet helemaal wat je had verwacht?
-
Vanmiddag alwéér een nieuwe waarneming voor mij. Zo leuk. We zagen ineens heel veel vogels in de tuin, merels, koolmeesjes en wat ik dacht lijsters. Maar die lijster bleken koperwieken. Wel familie van de lijsters dus zo gek was mijn idee ook weer niet maar toch weer een nieuwe soort gezien. Deze vogel, herkenbaar aan de roestrode vlekken onder de vleugels en de lichte wenkbrauwstreep boven het oog, is een verwant van de merel en de zanglijster. In Nederland zie je koperwieken vooral in de herfst en winter, wanneer ze vanuit Scandinavië en IJsland hierheen trekken op zoek naar voedsel. Koperwieken houden van bessen, gevallen fruit en insecten, en laten…
-
Wat een heerlijk (herfst)weer was het vanmiddag! Zijn er lekker even op uitgetrokken. Deze keer belandden we in de Grote Wielen. Lekker zo’n 5 kilometer gelopen. Van alles gezien. Hoogtepunt waren toch wel de buizerds. Er zaten er eerst twee later vloog er eentje weg.
