Vanmiddag zaten we eigenlijk perfect. Op de bank, lekker warm, Netflix aan, haakwerkje binnen handbereik… niks mis mee. En toch. Dat zonnetje dat zo uitnodigend naar binnen scheen, zorgde voor dat bekende kriebeltje. Dat “zullen we toch even…”-gevoel. Dus vroeg ik aan Banjertje of hij zin had om mee te gaan wandelen in het Driezumerbosk. Die vraag hoefde ik geen tweede keer te stellen. Hij sprong van de bank alsof hij al uren stond te wachten en wilde meteen weg. 🐾 Mijn hubby ook maar even gevraagd en voor we het wisten stonden we met mutsen, wanten en dikke sjaals klaar. Want ja, zonnig of niet: koud was het toch…
-
-
Zondagmiddag zijn we er toch nog maar even op uitgetrokken, zonnetje scheen zo vriendelijk. Maar dat was wel wat schijn want het was echt waterkoud. Ondanks dat toch nog een flink stuk gewandeld en van alles gezien. Een lekkere mok thee bij schoonma ging er daarna wel in. Het was zondag precies 14 jaar geleden dat mijn schoonvader kwam te overlijden dus we hebben even iets gebracht en een bakje thee/koffie gedaan.
-
Zondagmiddag, het zonnetje schijnt. Wat doe je dan? Precies! Camera in de auto, jas aan en lekker even weg met zijn tweetjes. (Dat blijft bijzonder — maar dat terzijde 😉). Deze keer kozen we voor Beetsterzwaag, met de stille hoop om wat eekhoorntjes te spotten. Nou, dat viel een beetje tegen: geen eekhoorntje te bekennen! Maar wat was het Wallebos prachtig. Zacht licht door de bomen, een tapijt van gevallen bladeren en overal het vrolijke geluid van vogeltjes. We hebben genoten van de rust, het frisse bos en vooral van de spechten. Ze lieten zich niet alleen horen, maar ook zien! Overal hoorden we dat herkenbare getik door de bomen…
-
Vanmiddag alwéér een nieuwe waarneming voor mij. Zo leuk. We zagen ineens heel veel vogels in de tuin, merels, koolmeesjes en wat ik dacht lijsters. Maar die lijster bleken koperwieken. Wel familie van de lijsters dus zo gek was mijn idee ook weer niet maar toch weer een nieuwe soort gezien. Deze vogel, herkenbaar aan de roestrode vlekken onder de vleugels en de lichte wenkbrauwstreep boven het oog, is een verwant van de merel en de zanglijster. In Nederland zie je koperwieken vooral in de herfst en winter, wanneer ze vanuit Scandinavië en IJsland hierheen trekken op zoek naar voedsel. Koperwieken houden van bessen, gevallen fruit en insecten, en laten…
-
Wat een heerlijk (herfst)weer was het vanmiddag! Zijn er lekker even op uitgetrokken. Deze keer belandden we in de Grote Wielen. Lekker zo’n 5 kilometer gelopen. Van alles gezien. Hoogtepunt waren toch wel de buizerds. Er zaten er eerst twee later vloog er eentje weg.
-
Soms heb je van die weken waarin alles mee lijkt te zitten. Zo ook deze week: ik mocht opnieuw een wel heel bijzondere vogel waarnemen – de roodkopklauwier! Eerlijk is eerlijk, ik heb hem niet zelf gevonden. In een fotogroep uit de buurt zag ik berichten voorbij komen en dat maakte me nieuwsgierig genoeg om vanmiddag even een kijkje te nemen. En ik was zeker niet de enige; de rij auto’s en statieven langs de weg wezen de plek al snel aan. Daar zat hij dan, het vogeltje waar iedereen voor gekomen was. En wat een schoonheid! Het gaat om een jonge vogel, een zogenaamde juveniel. Daardoor heeft hij nog…
-
Zolang het nog droog blijft en de zon zich nog af en toe laat zien, moet je er deze herfst gewoon van genieten! Vanmiddag ben ik er daarom samen met Banjertje op uitgetrokken voor een klein rondje fietsen en wandelen door het Bûtenfjild. We liepen langs de Looden Hel en het Wiel – een prachtig stukje natuur dat ook in de herfst helemaal tot leven komt. Wat een pracht onderweg: overal paddenstoelen in de mooiste vormen en kleuren. Sommigen waren zó groot! Na zo’n vier kilometer wandelen plofte Banjer moe maar voldaan in zijn mandje neer. Hij ligt nu heerlijk te knorren, terwijl ik straks nog even de pastelpotloden erbij…
-
Soms lijkt het net alsof de natuur een cadeautje uitdeelt. Vrijdag stond ik nog te juichen om die prachtige slechtvalk die ik wist vast te leggen, en vandaag kreeg ik er zomaar nóg een vogelgeluksmoment bij: de Grote Bonte Specht kwam eindelijk onze tuin in! Vorig jaar had ik al hoopvol een paar potjes pindakaas opgehangen, in de veronderstelling dat dit de ultieme spechtenlokker zou zijn. Nou, er kwam van alles op afgevlogen – roeken, mezen, mussen, roodborstjes – maar de specht? Die liet zich niet zien. Tot vanmiddag dus. We zaten midden in een serieus gesprek toen ik ineens riep: “Hé, kijk eens, snel! In de tuin!” En ja…
-
Na mijn wandeling door het Driezumerbosk vanmiddag fietste ik via de Zwagermieden weer richting huis. En dat bleek een hele goede keuze! Op een paal langs de weg zag ik opeens iets bijzonders zitten. Natuurlijk meteen gestopt, camera gepakt – maar met Banjer wiebelend in de fietsmand achterop was dat nog best een uitdaging. Toch is het gelukt: ik heb een prachtige slechtvalk met zijn prooi vast kunnen leggen! Wat een indrukwekkend gezicht, zo’n machtige roofvogel die rustig blijft zitten terwijl ik voorzichtig mijn foto’s maakte. Dit zijn de momenten die een fietstochtje zomaar bijzonder maken. 🍂🦅📸
-
Vanmiddag zijn we er samen, mét Banjertje, nog even op uitgetrokken. Het begon met prachtig weer: zonnetje erbij, blauwe lucht… precies zo’n dag die uitnodigt om buiten te zijn. Helaas liet de zon ons al snel in de steek en verschool hij zich achter de wolken. Maar koud? Nee hoor dat dan ook weer niet in Lauwersoog. We hebben een heerlijk stukje gewandeld. Niet al te ver deze keer, want ik word momenteel wat afgeremd door hielspoor in mijn rechtervoet. Ai, dat doet flink zeer tijdens het lopen. Toch wilde ik er even uit, en gelukkig kon dat. Want eerlijk: zelfs met pijnlijke stappen is het fijn om het water…
