Vanmiddag zaten we eigenlijk perfect. Op de bank, lekker warm, Netflix aan, haakwerkje binnen handbereik… niks mis mee. En toch. Dat zonnetje dat zo uitnodigend naar binnen scheen, zorgde voor dat bekende kriebeltje. Dat “zullen we toch even…”-gevoel. Dus vroeg ik aan Banjertje of hij zin had om mee te gaan wandelen in het Driezumerbosk. Die vraag hoefde ik geen tweede keer te stellen. Hij sprong van de bank alsof hij al uren stond te wachten en wilde meteen weg. 🐾 Mijn hubby ook maar even gevraagd en voor we het wisten stonden we met mutsen, wanten en dikke sjaals klaar. Want ja, zonnig of niet: koud was het toch…
-
-
Zondagmiddag zijn we er toch nog maar even op uitgetrokken, zonnetje scheen zo vriendelijk. Maar dat was wel wat schijn want het was echt waterkoud. Ondanks dat toch nog een flink stuk gewandeld en van alles gezien. Een lekkere mok thee bij schoonma ging er daarna wel in. Het was zondag precies 14 jaar geleden dat mijn schoonvader kwam te overlijden dus we hebben even iets gebracht en een bakje thee/koffie gedaan.
-
Zondagmiddag, het zonnetje schijnt. Wat doe je dan? Precies! Camera in de auto, jas aan en lekker even weg met zijn tweetjes. (Dat blijft bijzonder — maar dat terzijde 😉). Deze keer kozen we voor Beetsterzwaag, met de stille hoop om wat eekhoorntjes te spotten. Nou, dat viel een beetje tegen: geen eekhoorntje te bekennen! Maar wat was het Wallebos prachtig. Zacht licht door de bomen, een tapijt van gevallen bladeren en overal het vrolijke geluid van vogeltjes. We hebben genoten van de rust, het frisse bos en vooral van de spechten. Ze lieten zich niet alleen horen, maar ook zien! Overal hoorden we dat herkenbare getik door de bomen…
-
Vanmiddag alwéér een nieuwe waarneming voor mij. Zo leuk. We zagen ineens heel veel vogels in de tuin, merels, koolmeesjes en wat ik dacht lijsters. Maar die lijster bleken koperwieken. Wel familie van de lijsters dus zo gek was mijn idee ook weer niet maar toch weer een nieuwe soort gezien. Deze vogel, herkenbaar aan de roestrode vlekken onder de vleugels en de lichte wenkbrauwstreep boven het oog, is een verwant van de merel en de zanglijster. In Nederland zie je koperwieken vooral in de herfst en winter, wanneer ze vanuit Scandinavië en IJsland hierheen trekken op zoek naar voedsel. Koperwieken houden van bessen, gevallen fruit en insecten, en laten…
-
Wat een heerlijk (herfst)weer was het vanmiddag! Zijn er lekker even op uitgetrokken. Deze keer belandden we in de Grote Wielen. Lekker zo’n 5 kilometer gelopen. Van alles gezien. Hoogtepunt waren toch wel de buizerds. Er zaten er eerst twee later vloog er eentje weg.
-
Zolang het nog droog blijft en de zon zich nog af en toe laat zien, moet je er deze herfst gewoon van genieten! Vanmiddag ben ik er daarom samen met Banjertje op uitgetrokken voor een klein rondje fietsen en wandelen door het Bûtenfjild. We liepen langs de Looden Hel en het Wiel – een prachtig stukje natuur dat ook in de herfst helemaal tot leven komt. Wat een pracht onderweg: overal paddenstoelen in de mooiste vormen en kleuren. Sommigen waren zó groot! Na zo’n vier kilometer wandelen plofte Banjer moe maar voldaan in zijn mandje neer. Hij ligt nu heerlijk te knorren, terwijl ik straks nog even de pastelpotloden erbij…
-
Vrijdag 10 oktober – na een drukke werkdag vol nieuwsberichten, persberichten en gesponsorde artikelen had ik eigenlijk één plan: nog één keer naar de Twijzelermieden fietsen. Maar eerlijk is eerlijk, dat is toch wel een stukje trappen. Dus snel de bedden verschoond, klaar om te gaan… en toen gooide het nieuws roet in het eten. Een overname, nog twee artikelen die écht geplaatst moesten worden – zucht. Daar ging mijn plan. Ik had er flink de pee in. Maar gelukkig niet lang. Want toen dacht ik: waarom niet dichter bij huis genieten? Dus Banjer in de fietsmand, hup, wegwezen! Richting het Driezumerbosk. En dat bleek een gouden zet. Wat een…
