Na een dag hard werken plofte ik gisteravond neer met een beker warme thee. Twee hondjes tevreden naast me op de grond – heerlijk, die vloerverwarming, waardoor “op de grond zitten” ineens pure luxe wordt. Een beetje achteloos scrollend door mijn Facebook-tijdlijn, nietsvermoedend, tot mijn oog blijft hangen bij woorden als zonuitbarstingen, zonnewind en… Noorderlicht. “Nu naar buiten!” “Het is te zien!” Mijn hart sloeg meteen een slag over. Zonder nadenken greep ik mijn camera. Instellingen erin, naar buiten gekeken, geprobeerd, opnieuw geprobeerd… maar nee. Met de gewone camera kreeg ik het niet voor elkaar. Frustrerend, want je weet dat het er is, je ziet het met je ogen, maar…
-
-
Soms lijkt het net alsof de natuur een cadeautje uitdeelt. Vrijdag stond ik nog te juichen om die prachtige slechtvalk die ik wist vast te leggen, en vandaag kreeg ik er zomaar nóg een vogelgeluksmoment bij: de Grote Bonte Specht kwam eindelijk onze tuin in! Vorig jaar had ik al hoopvol een paar potjes pindakaas opgehangen, in de veronderstelling dat dit de ultieme spechtenlokker zou zijn. Nou, er kwam van alles op afgevlogen – roeken, mezen, mussen, roodborstjes – maar de specht? Die liet zich niet zien. Tot vanmiddag dus. We zaten midden in een serieus gesprek toen ik ineens riep: “Hé, kijk eens, snel! In de tuin!” En ja…
