Zondagmiddag, het zonnetje schijnt. Wat doe je dan? Precies! Camera in de auto, jas aan en lekker even weg met zijn tweetjes. (Dat blijft bijzonder — maar dat terzijde 😉). Deze keer kozen we voor Beetsterzwaag, met de stille hoop om wat eekhoorntjes te spotten. Nou, dat viel een beetje tegen: geen eekhoorntje te bekennen! Maar wat was het Wallebos prachtig. Zacht licht door de bomen, een tapijt van gevallen bladeren en overal het vrolijke geluid van vogeltjes. We hebben genoten van de rust, het frisse bos en vooral van de spechten. Ze lieten zich niet alleen horen, maar ook zien! Overal hoorden we dat herkenbare getik door de bomen…
-
-
Soms lijkt het net alsof de natuur een cadeautje uitdeelt. Vrijdag stond ik nog te juichen om die prachtige slechtvalk die ik wist vast te leggen, en vandaag kreeg ik er zomaar nóg een vogelgeluksmoment bij: de Grote Bonte Specht kwam eindelijk onze tuin in! Vorig jaar had ik al hoopvol een paar potjes pindakaas opgehangen, in de veronderstelling dat dit de ultieme spechtenlokker zou zijn. Nou, er kwam van alles op afgevlogen – roeken, mezen, mussen, roodborstjes – maar de specht? Die liet zich niet zien. Tot vanmiddag dus. We zaten midden in een serieus gesprek toen ik ineens riep: “Hé, kijk eens, snel! In de tuin!” En ja…
