Na een dag hard werken plofte ik gisteravond neer met een beker warme thee. Twee hondjes tevreden naast me op de grond – heerlijk, die vloerverwarming, waardoor “op de grond zitten” ineens pure luxe wordt. Een beetje achteloos scrollend door mijn Facebook-tijdlijn, nietsvermoedend, tot mijn oog blijft hangen bij woorden als zonuitbarstingen, zonnewind en… Noorderlicht. “Nu naar buiten!” “Het is te zien!” Mijn hart sloeg meteen een slag over. Zonder nadenken greep ik mijn camera. Instellingen erin, naar buiten gekeken, geprobeerd, opnieuw geprobeerd… maar nee. Met de gewone camera kreeg ik het niet voor elkaar. Frustrerend, want je weet dat het er is, je ziet het met je ogen, maar…
-
-
Drie jaar geleden was ik er voor het laatst: de Paardendagen in Wâlterswâld. En net als toen gebeurde er vanmiddag weer iets bijzonders. Gek eigenlijk, want ik heb helemaal niets met paarden. Geen paardenmeisje geweest, nooit op paardrijles gezeten – en tóch… Zodra ik die paarden zie draven, door mijn lens, krijg ik kippenvel. Echt waar. Mijn keel slaat dicht, mijn ogen worden vochtig. Het is moeilijk uit te leggen, maar het raakt me. Misschien is het de kracht die ze uitstralen, het ritme van hun hoeven, de focus van de berijders, of gewoon de pure schoonheid van het moment. Het is alsof er een soort oerkracht op je af…
