Vanmiddag zaten we eigenlijk perfect. Op de bank, lekker warm, Netflix aan, haakwerkje binnen handbereik… niks mis mee. En toch. Dat zonnetje dat zo uitnodigend naar binnen scheen, zorgde voor dat bekende kriebeltje. Dat “zullen we toch even…”-gevoel. Dus vroeg ik aan Banjertje of hij zin had om mee te gaan wandelen in het Driezumerbosk. Die vraag hoefde ik geen tweede keer te stellen. Hij sprong van de bank alsof hij al uren stond te wachten en wilde meteen weg. 🐾 Mijn hubby ook maar even gevraagd en voor we het wisten stonden we met mutsen, wanten en dikke sjaals klaar. Want ja, zonnig of niet: koud was het toch…
-
-
Het is nog zomer. De zon doet zijn best, hoewel hij het vandaag wat laat afweten, de korte broek hangt nog niet definitief in de kast en ik probeer wanhopig vast te houden aan het vakantiegevoel. En toch… stond ik vanochtend in de supermarkt ineens oog in oog met hele schappen vol pepernoten, chocoladeletters en speculaas. In augustus! Begrijp me niet verkeerd, ik hou van pepernoten. Van die kruidige geur, van warme chocolademelk met een handje erbij, van de gezelligheid die hoort bij donkere avonden en koude dagen. Maar niet nu! Dat hoort toch bij november? Of hooguit oktober als we het ruim nemen. Niet midden in de zomer die…
